در عصر دیجیتال و هوش مصنوعی بیشتر کارهای روتین و تکراری با هوش مصنوعی انجام می شود و به نوعی به آن عادت کرده ایم. تا جایی که شاید به آن وابسته شده باشیم. قبلاً درباره وابستگی بیش از حد به هوش مصنوعی سخن گفته شد. فارغ از درست یا غلط بودن آن، برای استفاده از همه مدل های هوش مصنوعی باید «آنلاین» باشیم و شاید کسی فکر نکند که ممکن است مواقعی پیش بیاید که نتوان آنلاین بود.
چند وقت پیش، وسط کار، یک لحظه مکث کردم و از خودم پرسیدم: اگر هوش مصنوعی میتواند بنویسد، تحلیل کند، ایده بدهد، کد بزند و حتی شبیه من فکر کند، نقش من دقیقاً چیست؟ احساسش شبیه این است که ببینی زمین بازی عوض شده، اما هنوز داری با قوانین قبلی بازی میکنی. سؤال اصلی دیگر این نیست که هوش مصنوعی چه کارهایی بلد است؟ سؤال مهمتر این است که در دنیایی که AI همهچیز بلد است، من باید چه چیزی بلد باشم؟
تا حالا چند بار این تجربه را داشتهاید که از هوش مصنوعی یک سؤال بپرسید، جواب بگیرید و بعد با خود بگویید: «نه، این دقیقاً همون چیزی نبود که میخواستم»؟ نه اینکه جواب غلط باشد. اتفاقاً اغلب درست است، مرتب است، حتی خوشبیان. اما انگار به مسئلهی شما نخورده است. بیشتر شبیه پاسخی است به یک سؤالِ دیگر؛ سؤالی که شاید دقیقتر، سادهتر یا خامتر از آن چیزی بوده که در ذهن شما میگذشته است.
در دوران تحصیل احتمالا خودتان به خلاصه نویسی دروس و جزوه ها پرداخته اید و یا از خلاصه های دیگران استفاده کرده اید؛ یا اگر اهل مطالعه باشید، پس از مطالعه برای اینکه نخواهید دوباره به اصل کتاب مراجعه کنید و مطالب مهم یادتان نرود، احتمالا از خلاصه نویسی استفاده کرده اید. حالا در عصر هوش مصنوعی آیا هنوز هم خودتان خلاصه می کنید؟؟؟
اخیراً عدهای در شبکههای اجتماعی مطالبی را درباره اینکه چرا ابزارهای هوش مصنوعی به طور رایگان و با این وسعت در اختیار ما گذاشته میشود، مطالبی نوشتهاند. حتی برخی از آنها ادعا کردهاند که این پاسخها توسط خود هوش مصنوعی داده شده است. آیا برای شما هم تاکنون سوال بوده که این همه قابلیت و این همه راحتی با ابزارهای جدید هوش مصنوعی چرا باید رایگان باشد؟ در این یادداشت به طور کامل به این موضوع پرداخته خواهد شد.
امروز چقدر از وقت خود را صرف اسکرول کردن ویدوئوهای کوتاه یک دقیقهای صرف کردید؟ اصلاً آیا همان یک دقیقه را هم تا انتها دیدید یا سریع به سراغ ویدئوی بعدی رفتید؟
تا حالا شده که در آخر روز یا آخر هفته حساب کنید که چقدر از گوشیتان یا فضای مجازی استفاده کردهاید؟ برنامههایی مثل اینستاگرام چقدر از وقت شما را در هفته گرفته است؟ شاید اگر بدانید اینقدر در این فضا نباشید! چون وقتی از آن استفاده میکنیم حواسمان نیست که دقیقا چقدر از زمانمان را برای آن گذاشتهایم.
همان طور که در یادداشت «انتخاب موضوع برای نوشتن» مطرح شد، ایده های زیادی برای نوشتن وجود دارد. هر ایده ای نیز طرح ها و موضوعات جدیدتری با خودش می آورد ولی با این حال باز هم مانع مهمی برای نوشتن وجود دارد: کمال گرایی. کمالگرایی ما را در زندانی نگه میدارد که فقط دو دکمه دارد: ۰ و ۱۰۰. یا نمینویسیم، یا میخواهیم شاهکار بنویسیم و همین انتظار برای ۱۰۰، ما را سالها در نقطه صفر نگه میدارد.
پیش نوشت 1: امروز اولین روز از چالش 20 روزه نوشتن است و این روز مصادف شده با ولادت پرسعادت حضرت زهرا (سلام الله علیها). این را به فایل نیک گرفته و این ولادت را به محضر امام زمان (عج) تبریک می گوییم.
در یادداشت «درسهایی از رضا امیرخانی» توصیه هایی از ایشان منتشر شد که یکی از مهم ترین این ها، این بود که برای نویسنده شدن فقط باید نوشت! (البته هم باید زیاد کتاب خواند و هم زیاد باید نوشت) و کلاس های آموزش نویسندگی سود چندانی نخواهد داشت مگر اینکه پول خوبی در جیب برگزار کننده برود.
