گاهی وسط نوشتن، آن هم بیشتر نوشتنهایی درباره خودمان شامل نوشتن درباره احساسات، عواطف، تجربیات و... ناگهان این فکر از جایی نامعلوم بالا میآید: «خب که چی؟ اصلاً این نوشتنها چه فایدهای داره؟» نه مخاطبی هست که منتظر این متن باشد، نه پولی قرار است از دلش دربیاید، نه حتی تضمینی که بعداً دوباره به آن برگردم. فقط منم و یک فایل نیمهتمام، چند جملهی ناتمام و این وسوسهی قدیمی که میگوید: «اگر قرار نیست دیده شود، چرا نوشته شود؟»
در دوران تحصیل احتمالا خودتان به خلاصه نویسی دروس و جزوه ها پرداخته اید و یا از خلاصه های دیگران استفاده کرده اید؛ یا اگر اهل مطالعه باشید، پس از مطالعه برای اینکه نخواهید دوباره به اصل کتاب مراجعه کنید و مطالب مهم یادتان نرود، احتمالا از خلاصه نویسی استفاده کرده اید. حالا در عصر هوش مصنوعی آیا هنوز هم خودتان خلاصه می کنید؟؟؟
همان طور که در یادداشت «انتخاب موضوع برای نوشتن» مطرح شد، ایده های زیادی برای نوشتن وجود دارد. هر ایده ای نیز طرح ها و موضوعات جدیدتری با خودش می آورد ولی با این حال باز هم مانع مهمی برای نوشتن وجود دارد: کمال گرایی. کمالگرایی ما را در زندانی نگه میدارد که فقط دو دکمه دارد: ۰ و ۱۰۰. یا نمینویسیم، یا میخواهیم شاهکار بنویسیم و همین انتظار برای ۱۰۰، ما را سالها در نقطه صفر نگه میدارد.
پیش نوشت 1: امروز اولین روز از چالش 20 روزه نوشتن است و این روز مصادف شده با ولادت پرسعادت حضرت زهرا (سلام الله علیها). این را به فایل نیک گرفته و این ولادت را به محضر امام زمان (عج) تبریک می گوییم.
خیلی وقت بود که میخواستم درباره رضا امیرخانی بنویسم. قبلا بخشی از توصیه های او برای نوشتن را جمع آوری کرده بودم ولی وقت نشده بود که مرتب و منظم کنم و با مقدمه ای آن را منتشر کنم. فکرش را نمیکردم که حادثه ای که سلامتی او را به خطر انداخته است، باعث این نوشتن شود.
آیا هنوز وبلاگنویسی در عصر هوش مصنوعی و شبکههای اجتماعی مفید است یا تاریخ انقضای آن گذشته است؟ اصلا وبلاگنویسی و داشتن سایت شخصی در این زمانه که با پیچهای اینستاگرامی و اکانتهای توئیتری و دیگر شبکههای اجتماعی مطلبهای کوتاه میگذارند و مخاطب هم به آنها توجه خاصی ندارد، چه فایدهای دارد؟
در عصر حاضر، هوش مصنوعی به یکی از مهمترین دستاوردهای فناورانه بشر تبدیل شده است. این فناوری اکنون نهتنها در صنعت، پزشکی، آموزش، و حملونقل، بلکه در زندگی روزمره ما نیز حضور پررنگی دارد. یکی از برجستهترین کاربردهای آن، تولید محتوا است؛ از نوشتن مقاله و تولید پست شبکههای اجتماعی گرفته تا خلق داستان، شعر و حتی ترجمه متون.
دکتر مجتبی لشکربلوکی یکی از مهمترین اساتید حوزه استراتژی و توسعه فردی در ایران میباشد. کتابهای مختلفی از این استاد به چاپ رسیده است. یکی از آخرین کتابهای ایشان، کتاب استراتژیهای یک حرفهای میباشد. در مقدمه کتاب اینطور آمده است که:
امروز مشغول بررسی کردن پادکست کارنکن بودم (چون وقت زیادی را در ماشین میگذرانم، ترجیح میدهم از این وقت برای گوش کردن پادکست استفاده کنم). چشمم افتاد به گفتگو با حمید طهماسبی همبنیانگذار و مدیرعامل خدمت از ما.
معمولاً هر 10 روز یک بار، یک سری به وبلاگ محمدرضا شعبانعلی میزنم و مطالب جدید را رصد میکنم. گاهی هم پیش میآید که مطالب قدیمی را مرور میکنم. یک مطلبی که قبلاً خوانده بودم و خیلی دوست داشتم و امروز دوباره خواندم، درباره نوشتن بود. آن قدر جلب توجه کرد که بر آن شدم تا خلاصهای از آن را در وبلاگ خودم بیاورم. در ادامه، خلاصهای از مطلب «کتاب نوت بوک ساراماگو | بهانهای برای یادآوری اهمیت نوشتن» ارائه شده است. (برای مطالعه کامل این مطلب، اینجا کلیک کنید)
