گاهی وسط نوشتن، آن هم بیشتر نوشتنهایی درباره خودمان شامل نوشتن درباره احساسات، عواطف، تجربیات و... ناگهان این فکر از جایی نامعلوم بالا میآید: «خب که چی؟ اصلاً این نوشتنها چه فایدهای داره؟» نه مخاطبی هست که منتظر این متن باشد، نه پولی قرار است از دلش دربیاید، نه حتی تضمینی که بعداً دوباره به آن برگردم. فقط منم و یک فایل نیمهتمام، چند جملهی ناتمام و این وسوسهی قدیمی که میگوید: «اگر قرار نیست دیده شود، چرا نوشته شود؟»
همان طور که در یادداشت «انتخاب موضوع برای نوشتن» مطرح شد، ایده های زیادی برای نوشتن وجود دارد. هر ایده ای نیز طرح ها و موضوعات جدیدتری با خودش می آورد ولی با این حال باز هم مانع مهمی برای نوشتن وجود دارد: کمال گرایی. کمالگرایی ما را در زندانی نگه میدارد که فقط دو دکمه دارد: ۰ و ۱۰۰. یا نمینویسیم، یا میخواهیم شاهکار بنویسیم و همین انتظار برای ۱۰۰، ما را سالها در نقطه صفر نگه میدارد.
پیش نوشت 1: امروز اولین روز از چالش 20 روزه نوشتن است و این روز مصادف شده با ولادت پرسعادت حضرت زهرا (سلام الله علیها). این را به فایل نیک گرفته و این ولادت را به محضر امام زمان (عج) تبریک می گوییم.
در یادداشت «درسهایی از رضا امیرخانی» توصیه هایی از ایشان منتشر شد که یکی از مهم ترین این ها، این بود که برای نویسنده شدن فقط باید نوشت! (البته هم باید زیاد کتاب خواند و هم زیاد باید نوشت) و کلاس های آموزش نویسندگی سود چندانی نخواهد داشت مگر اینکه پول خوبی در جیب برگزار کننده برود.
خیلی وقت بود که میخواستم درباره رضا امیرخانی بنویسم. قبلا بخشی از توصیه های او برای نوشتن را جمع آوری کرده بودم ولی وقت نشده بود که مرتب و منظم کنم و با مقدمه ای آن را منتشر کنم. فکرش را نمیکردم که حادثه ای که سلامتی او را به خطر انداخته است، باعث این نوشتن شود.
