چند وقت پیش، وسط کار، یک لحظه مکث کردم و از خودم پرسیدم: اگر هوش مصنوعی میتواند بنویسد، تحلیل کند، ایده بدهد، کد بزند و حتی شبیه من فکر کند، نقش من دقیقاً چیست؟ احساسش شبیه این است که ببینی زمین بازی عوض شده، اما هنوز داری با قوانین قبلی بازی میکنی. سؤال اصلی دیگر این نیست که هوش مصنوعی چه کارهایی بلد است؟ سؤال مهمتر این است که در دنیایی که AI همهچیز بلد است، من باید چه چیزی بلد باشم؟
«تجربه ذهنی» یعنی اینکه خودمان را در یک موقعیت فرضی قرار بدهیم و ببینیم چه تصمیمی میگرفتیم. این کار شبیه یک بازی فکری است، اما در واقع به ما کمک میکند زوایای پنهان زندگی و یادگیری را کشف کنیم. [برای مطالعه بیشتر تجربه های ذهنی را مطالعه کنید]
تجربه ذهنی ابزاری فلسفی و خلاقانه است که با استفاده از سناریوهای فرضی، ذهن را به چالش می کشد تا عمیق تر بیندیشد. این تمرین ها به ما کمک می کنند تا بدون محدودیت های واقعیت، ایده ها، ارزش ها و حتی ترس های خود را کشف کنیم. [برای مطالعه بیشتر تجربه های ذهنی را مطالعه کنید]
گاهی بهترین ابزار برای شناخت خودمان، نه دادههای علمی است و نه مشاورههای بیرونی، بلکه فقط یک سؤال ساده است؛
سؤالی که ذهن را وارد موقعیتی فرضی میکند و ما را وامیدارد از عمق ناخودآگاهمان پاسخ بدهیم.
به این سناریوها، تجربههای ذهنی یا آزمایشهای فکری گفته میشود. تمرینهایی خلاقانه برای روشن کردن زوایای تاریک فکر و احساس.
📎 اگر با مفهوم تجربههای ذهنی آشنا نیستید، اینجا را بخوانید.
اکنون، یکی از همین تجربهها را با هم مرور کنیم:
