گاهی وسط نوشتن، آن هم بیشتر نوشتنهایی درباره خودمان شامل نوشتن درباره احساسات، عواطف، تجربیات و... ناگهان این فکر از جایی نامعلوم بالا میآید: «خب که چی؟ اصلاً این نوشتنها چه فایدهای داره؟» نه مخاطبی هست که منتظر این متن باشد، نه پولی قرار است از دلش دربیاید، نه حتی تضمینی که بعداً دوباره به آن برگردم. فقط منم و یک فایل نیمهتمام، چند جملهی ناتمام و این وسوسهی قدیمی که میگوید: «اگر قرار نیست دیده شود، چرا نوشته شود؟»
اخیراً عدهای در شبکههای اجتماعی مطالبی را درباره اینکه چرا ابزارهای هوش مصنوعی به طور رایگان و با این وسعت در اختیار ما گذاشته میشود، مطالبی نوشتهاند. حتی برخی از آنها ادعا کردهاند که این پاسخها توسط خود هوش مصنوعی داده شده است. آیا برای شما هم تاکنون سوال بوده که این همه قابلیت و این همه راحتی با ابزارهای جدید هوش مصنوعی چرا باید رایگان باشد؟ در این یادداشت به طور کامل به این موضوع پرداخته خواهد شد.
امروز چقدر از وقت خود را صرف اسکرول کردن ویدوئوهای کوتاه یک دقیقهای صرف کردید؟ اصلاً آیا همان یک دقیقه را هم تا انتها دیدید یا سریع به سراغ ویدئوی بعدی رفتید؟
تا حالا شده که در آخر روز یا آخر هفته حساب کنید که چقدر از گوشیتان یا فضای مجازی استفاده کردهاید؟ برنامههایی مثل اینستاگرام چقدر از وقت شما را در هفته گرفته است؟ شاید اگر بدانید اینقدر در این فضا نباشید! چون وقتی از آن استفاده میکنیم حواسمان نیست که دقیقا چقدر از زمانمان را برای آن گذاشتهایم.
هوش مصنوعی آرامآرام شکل فکر کردن ما را تغییر میدهد. پیشتر گفتوگوهای انسانی با ریتمی طبیعی همراه بود؛ با مکثها، تردیدها و مسیرهای پرپیچوخم تا به نتیجه برسیم. اما وقتی با هوش مصنوعی روبهرو میشویم، همهچیز متفاوت است. ماشین خسته نمیشود، رشتهی سخن را گم نمیکند و پاسخها را سریع و کامل ارائه میدهد. همین باعث میشود ما هم ناخودآگاه سرعت خود را بالا ببریم و تصمیمهایمان را زودتر بگیریم، حتی اگر هنوز فرصت کافی برای اندیشیدن نداشته باشیم.
دانستن، یکی از ارزشمندترین ابزارهای انسان است. با دانش است که میتوانیم تصمیمهای آگاهانه بگیریم، جهان اطرافمان را بهتر درک کنیم و مسیر زندگیمان را روشنتر کنیم. اما دانستن فقط جمعآوری اطلاعات نیست. وقتی اطلاعات بدون نظم و انتخاب به ذهن ما هجوم میآورند، گاهی همین دانش، ما را گمراه میکند و اصلا به طور دقیقتر باید بگوییم که با جمعآوری دادهها و اطلاعات، دانشی کسب نکردهایم؛ فقط توهم دانایی و دانش خواهیم داشت.
ما دیگر در دنیای دیجیتال «زندگی نمیکنیم»، بلکه در آن غرق شدهایم. هر روز چشم باز میکنیم و با سیلی از اعلانها، پیامها، فایلها، لینکها و نوتیفیکیشنها روبهرو میشویم که از همه طرف فریاد میزنند: من را باز کن، من را بخوان، من را ذخیره کن! و ما، بیآنکه متوجه شویم، از صبح تا شب در حال شنا کردن در دریایی از دادهها هستیم، بدون نقشه، بدون قطبنما، بدون ساحل.
در دنیای دیجیتال امروز، "بودن" کافی نیست – باید به یاد ماندنی، قابل اعتماد و یکپارچه دیده شوید. حتماً افراد زیادی را دیدهاید (یا حتی خودتان اینطور هستید) که مثلاً یک صفحه اینستاگرام دارند و گاهی اوقات تصاویری منتشر میکنند؛ یک کانال تلگرامی دارند که گاهی مطالبی را بازنشر یا تولید میکنند؛ یک اکانت توئیتر دارند که مواردی را آنجا مینویسند؛ ممکن است یک کانال آپارات هم داشته باشند و گاهی فیلمهایی تولید و آنجا منتشر کنند و...
آیا هنوز وبلاگنویسی در عصر هوش مصنوعی و شبکههای اجتماعی مفید است یا تاریخ انقضای آن گذشته است؟ اصلا وبلاگنویسی و داشتن سایت شخصی در این زمانه که با پیچهای اینستاگرامی و اکانتهای توئیتری و دیگر شبکههای اجتماعی مطلبهای کوتاه میگذارند و مخاطب هم به آنها توجه خاصی ندارد، چه فایدهای دارد؟
در دنیای امروز که ارتباطات به سرعت در فضای آنلاین جریان دارند، احساس میکنیم که باید همیشه در دسترس باشیم. گوشیهای هوشمند و پیامرسانها باعث شدهاند که این انتظار در میان اطرافیانمان شکل بگیرد که باید سریع به هر پیامی پاسخ بدهیم، اما این همیشه در دسترس بودن میتواند به ضرر خودمان باشد.
