چند وقت پیش، وسط کار، یک لحظه مکث کردم و از خودم پرسیدم: اگر هوش مصنوعی میتواند بنویسد، تحلیل کند، ایده بدهد، کد بزند و حتی شبیه من فکر کند، نقش من دقیقاً چیست؟ احساسش شبیه این است که ببینی زمین بازی عوض شده، اما هنوز داری با قوانین قبلی بازی میکنی. سؤال اصلی دیگر این نیست که هوش مصنوعی چه کارهایی بلد است؟ سؤال مهمتر این است که در دنیایی که AI همهچیز بلد است، من باید چه چیزی بلد باشم؟
در دوران تحصیل احتمالا خودتان به خلاصه نویسی دروس و جزوه ها پرداخته اید و یا از خلاصه های دیگران استفاده کرده اید؛ یا اگر اهل مطالعه باشید، پس از مطالعه برای اینکه نخواهید دوباره به اصل کتاب مراجعه کنید و مطالب مهم یادتان نرود، احتمالا از خلاصه نویسی استفاده کرده اید. حالا در عصر هوش مصنوعی آیا هنوز هم خودتان خلاصه می کنید؟؟؟
تا حالا شده که در آخر روز یا آخر هفته حساب کنید که چقدر از گوشیتان یا فضای مجازی استفاده کردهاید؟ برنامههایی مثل اینستاگرام چقدر از وقت شما را در هفته گرفته است؟ شاید اگر بدانید اینقدر در این فضا نباشید! چون وقتی از آن استفاده میکنیم حواسمان نیست که دقیقا چقدر از زمانمان را برای آن گذاشتهایم.
همان طور که در یادداشت «انتخاب موضوع برای نوشتن» مطرح شد، ایده های زیادی برای نوشتن وجود دارد. هر ایده ای نیز طرح ها و موضوعات جدیدتری با خودش می آورد ولی با این حال باز هم مانع مهمی برای نوشتن وجود دارد: کمال گرایی. کمالگرایی ما را در زندانی نگه میدارد که فقط دو دکمه دارد: ۰ و ۱۰۰. یا نمینویسیم، یا میخواهیم شاهکار بنویسیم و همین انتظار برای ۱۰۰، ما را سالها در نقطه صفر نگه میدارد.
دانستن، یکی از ارزشمندترین ابزارهای انسان است. با دانش است که میتوانیم تصمیمهای آگاهانه بگیریم، جهان اطرافمان را بهتر درک کنیم و مسیر زندگیمان را روشنتر کنیم. اما دانستن فقط جمعآوری اطلاعات نیست. وقتی اطلاعات بدون نظم و انتخاب به ذهن ما هجوم میآورند، گاهی همین دانش، ما را گمراه میکند و اصلا به طور دقیقتر باید بگوییم که با جمعآوری دادهها و اطلاعات، دانشی کسب نکردهایم؛ فقط توهم دانایی و دانش خواهیم داشت.
آخرین باری که به تماشای طلوع یا غروب آفتاب نشستهاید کی بوده است؟ آیا از طلوع لذت بیشتری میبرید یا از غروب؟ یا شاید زندگی روزمرهی شهری و مشغلههای بهظاهر متمدنانه، فرصتی برای این لحظات ساده باقی نگذاشته است؟ شاید هم فکر میکنید تماشای آفتاب کاری عبث و بیفایده است و ترجیح میدهید همان زمان را به چرخیدن در شبکههای اجتماعی و لایک کردن عکسها و پستها اختصاص دهید.
آیا هنوز وبلاگنویسی در عصر هوش مصنوعی و شبکههای اجتماعی مفید است یا تاریخ انقضای آن گذشته است؟ اصلا وبلاگنویسی و داشتن سایت شخصی در این زمانه که با پیچهای اینستاگرامی و اکانتهای توئیتری و دیگر شبکههای اجتماعی مطلبهای کوتاه میگذارند و مخاطب هم به آنها توجه خاصی ندارد، چه فایدهای دارد؟
در دنیای امروز که ارتباطات به سرعت در فضای آنلاین جریان دارند، احساس میکنیم که باید همیشه در دسترس باشیم. گوشیهای هوشمند و پیامرسانها باعث شدهاند که این انتظار در میان اطرافیانمان شکل بگیرد که باید سریع به هر پیامی پاسخ بدهیم، اما این همیشه در دسترس بودن میتواند به ضرر خودمان باشد.
در بسیاری از کشورها، سیاستمداران و رهبران هر ساله برای آن سال نام و شعاری را انتخاب میکنند. این شعارها معمولاً برای انگیزش مردم، هدایت اهداف ملی یا اجتماعی و ایجاد همبستگی بیشتر در جامعه انتخاب میشوند. مثلا امسال در ایران با عنوان "سرمایه گذاری برای تولید" نامگذاری شده است.
سایت psychology today یکی از معتبرترین سایت ها و نشریات در حوزه روانشناسی می باشد. بد نیست هر از چندگاهی به آن سری بزنید و از مطالب مفید آن استفاده کنید و آن را با دیگران به اشتراک بگذارید. به همین منظور در حال گشت و گذار در این سایت بودم که مطلبی را برای شروع سال جدید یعنی 2025 یافتم و از آنجایی که الان که در حال مطالعه آن بودم، ابتدای سال 1404 می باشد، با خودم گفتم می توان از نکات آن برای سال جدید خودمان استفاده کنیم. اما همیشه در مطالعه هر متنی باید نگاه انتقادی خود را داشته باشیم تا به رشد خودمان کمک کرده باشیم و این طور نباشد که بدون تفکر و فقط طوطی وار بخوانیم و قبول کنیم. لذا این مطلب یک جور تمرین برای تفکر انتقادی هم هست!
